Als mijn tranen moeten stoppen, maar mijn verdriet er nog is...
Als je zegt dat ik moet stoppen met huilen, verdwijnen mijn gevoelens niet. Ik leer alleen dat ik ze beter kan verbergen."
Kijk eens naar mij, niet alleen naar mijn boosheid
Soms word ik zo boos dat ik zelf niet meer weet wat ik met al die gevoelens moet.
Ik huil, ik schreeuw en misschien duw ik je zelfs weg als je me wilt troosten.
Ik weet dat je me graag weer rustig wilt zien. Misschien begrijp je niet waarom ik zo overstuur ben. Misschien vind je mijn reactie veel te groot voor wat er is gebeurd.
Maar voor mij voelt het op dat moment écht zo groot.
Mijn hoofd zit vol, mijn lijf voelt gespannen en alle gevoelens komen er tegelijk uit.
En dan hoor ik:
"Stop nu maar met huilen."
"Het is nu wel klaar."
"Droog je tranen maar af."
"Kijk eens, iedereen kijkt naar je."
Maar weet je wat er dan bij mij gebeurt?
Ik voel me niet ineens minder boos of verdrietig.
Ik voel me misschien juist nog verdrietiger, omdat ik het gevoel krijg dat ik iets verkeerd doe.
Ik wil niet lastig zijn, ik heb het lastig
Als ik zo boos ben, doe ik dat niet om jou dwars te zitten.
Soms weet ik zelf niet eens precies waarom ik zo moet huilen.
Misschien was mijn dag al heel druk. Misschien is er iets gebeurd wat me pijn heeft gedaan. Of misschien is iets wat voor jou heel klein lijkt, voor mij ontzettend belangrijk.
Ik kan je dat alleen nog niet altijd vertellen.
En als jij op dat moment blijft zeggen dat ik moet stoppen, weet ik niet goed wat ik moet doen.
Want mijn tranen zijn er nog.
Mijn boosheid is er nog.
Alleen krijg ik het gevoel dat ze er niet mogen zijn.
Misschien probeer ik dan mijn tranen in te slikken. Misschien word ik juist nog bozer. Of misschien word ik uiteindelijk stil.
Maar als ik stil ben, betekent dat niet automatisch dat ik me weer goed voel.
Soms wil ik geen knuffel, maar wel dat je blijft
Als jij je armen naar me uitsteekt, kan het zijn dat ik je wegduw.
Niet omdat ik je niet nodig heb.
Maar omdat alles op dat moment even te veel is. Zelfs een knuffel.
Misschien wil ik dat je een klein stukje bij me vandaan gaat zitten.
Dat je niet steeds vraagt wat er is.
Dat je niet probeert om mijn tranen weg te krijgen.
Maar dat je gewoon laat merken dat je er bent.
Je hoeft niet altijd iets te zeggen.
Soms is het al genoeg als je rustig bij me blijft zitten.
En als ik er klaar voor ben, kom ik misschien vanzelf naar je toe.
Wat leer ik als mijn gevoelens er niet mogen zijn?
Ik ben nog aan het leren wat boosheid, verdriet, teleurstelling en spanning met mij doen.
Ik weet nog niet altijd hoe ik met die grote gevoelens om moet gaan.
Daar heb ik jou bij nodig.
Maar als ik steeds hoor dat ik moet stoppen met huilen, dat ik me niet zo moet aanstellen of dat anderen naar me kijken, kan ik iets anders gaan leren.
Dat huilen iets is waarvoor ik me moet schamen.
Dat boos zijn niet mag.
Dat ik mijn verdriet beter voor mezelf kan houden.
Misschien durf ik je de volgende keer minder snel te vertellen dat ik ergens mee zit.
Misschien zeg ik dat alles goed gaat, terwijl dat helemaal niet zo is.
Niet omdat ik je niet vertrouw, maar omdat ik bang ben dat mijn gevoelens opnieuw te veel zijn.
En dat wil ik eigenlijk helemaal niet.
Ik wil juist leren dat ik met al mijn gevoelens bij jou terechtkan. Ook op de moeilijke momenten.
Leer mij omgaan met mijn boosheid, niet om haar te verstoppen
Natuurlijk mag je mij vertellen dat ik niet mag slaan, schoppen of iemand pijn mag doen.
Ik moet nog leren hoe ik mijn boosheid op een andere manier kan uiten.
Maar help me daar dan bij.
Laat me eerst rustig worden, op mijn eigen tempo.
Vertel me dat je ziet dat ik boos of verdrietig ben.
En als ik weer ruimte in mijn hoofd heb, kunnen we samen kijken naar wat er gebeurde.
Wat voelde ik?
Waarom werd ik zo boos?
En wat zou mij de volgende keer kunnen helpen?
Misschien lukt het me dan steeds een beetje beter om mijn gevoelens te herkennen en ermee om te gaan.
Niet omdat ik ze moet wegstoppen, maar omdat ik leer begrijpen wat er in mij gebeurt.
Zie je mij ook als ik even niet zo gezellig ben?
Ik weet dat het niet altijd makkelijk is als ik zo boos of verdrietig ben.
Misschien ben je moe, heb je haast of weet je zelf even niet wat je moet doen.
En dat begrijp ik.
Je hoeft het ook niet altijd perfect te doen.
Maar onthoud alsjeblieft dat ik op die moeilijke momenten nog steeds hetzelfde kind ben.
Het kind dat graag met je lacht, speelt en knuffelt.
Alleen heb ik het nu even moeilijk.
En juist dan heb ik jouw rust, geduld en begrip nodig.
Want als jij mij laat voelen dat mijn verdriet en boosheid er mogen zijn, leer ik dat ik mezelf niet hoef te verstoppen.
En misschien durf ik dan, als ik wat groter ben, ook eerlijk te vertellen wanneer het even niet goed met me gaat.
Omdat ik heb geleerd dat mijn gevoelens er mogen zijn.
Ook als ze groot zijn.
Ook als ze lastig zijn.
En ook als er tranen bij komen kijken. 🤍
- Een laatste vraag aan jou als volwassene:
Wanneer een kind huilt of boos is, probeer jij dan vooral de tranen te stoppen,omdat je het gevoel hebt dat andere naar je kijken? of kijk jij naar wat het kind op dat moment écht nodig heeft?
Liefs,
Bianca | Bibi Kindercoach
Maak kennis met Bianca De lange
Wil je meer weten of hulp bij jouw situatie? Bekijk het profiel van de deskundige die dit artikel schreef.

